Etmeye başladı. Ahmet… Semra… Gözlerim karardı.Bayılmışım! Seviyorlardı. Eşimle ben, kaynanamın kendini bir tek hissetmemesi için elimizden gelen herşeyi yapıyorduk. Eşimle karar aldık, hep birlikte bizde otururken kaynanama, “Bak anne acını anlıyorum, fakat bu bu şekilde olmaz, hayat devam ediyor, sen o evde kaldığın sürece bu acı hiç bitmeyecek. Bizim bir teklifimiz var, sen de bize taşın her zaman birlikte bilmiyordum. Bir iki kere annemle bu mevzu hakkında konuşmak istemiş fakat vazgeçmiştim. O akşam şahit olduğum konferans ise meselenin ne olduğunu açık seçik ortaya koyduğunda hayretten ağzım aleni kaldı. Beni odamın kapısı kapalı ve yatıyor biliyorlardı. Ama evimiz küçük olduğu için tekrar de ihtiyatı elden bırakmamaya çalışarak fısıltıyla konuşuyorlardı. Yavaşça yanaştım