Kapalıydı. “Şimdi sıra sende. Sen de bana ait vücudumu tanıyacaksın!” söyledim. “İmkansız, dokunamam!” dedi. “Dene bir defa!” söyledim. El yordamıyla fuları aramaya başladı. “Hayır, sen parmak uçlarınla gezeceksin!” söyledim. Parmak uçlarını dudağıma götürdü, burnuma, kaşlarıma. Sadece yüzümde geziyordu. Nefes alışları sıklaşmıştı. Hiç müdahale etmiyordum. Yüzümde oldukça oyalandı, sonunda boynuma indi, göğsümde girip tırmanmaya başladım. Bu pozisyonda ağır ağır hareket ediyor, yarağımı amının en derinlerine kadar sokuyor ve çıkarıyordum. Üzerinde eğilip kalkıyor, eğildiğim zaman yarağım amcığının derinliklerine girerken, dudaklarını öpüyor, emiyordum. Yengem, “Imm, ığhh!” diyerek inliyor, gözleri kapalı şekilde dudaklarını emiyordu. Yavaş yavaş süratlenmeye hazırlandım. Koltuk, baldızımın ağırlığı ve benim abanmalarım sebebiyle o?” diyince, “Benim yenge, aç!” dedim. Yegem, “Hıı, bir dakika!” dedi ve kapıyı açtı. Morali bozuktu. “Gel buyur…” deyince, “Ne oldu baldız, neyin var?” dedim. Yengem ağlayarak söylemeye başladı. Kaynanasıyla anlaşamıyorlarmış. İçimden (Ne hayallerle geldik, ne bulduk!) diye geçirerek, “Üzülme baldız, boşver, takma kafana!” falan diyerek yengemi teselli etmeye çalışıyordum.