Bir gün yengemle buluştuğumuzda, yeni bir fıkra anlatmamı istedi. Ben de ona komik bir hikaye anlatacağıma söz verdim, ama konunun hamile bir kadınla ilgili olduğunu söyleyince biraz tereddüt ettim. Ama sonra cesaretimi toplayarak anlatmaya başladım: Temel amansız bir hastalığa yakalanmış. Doktorlar son çare olarak hamile bir kadının sütünden ilaç yapabileceklerini söylemişler. Bana bu durumu anlatan doktorla daha fazla konuşmaya cesaret edemediğim için, yengeme danışmaya karar verdim. Ona utanarak söyledim: “Bana ait erkekliğimden kuşku duyuyorum. Bunun bir çaresi var mı?” Yengem ise açık bir şekilde “Tabii ki var, ben senin aplanım. Konuşabiliriz ve sana yardımcı olabilirim.” dedi. Ablanın evlendiğini hatırlayarak, ona danışmamın daha uygun olabileceğini düşündüm ve konuyu onunla paylaştım. A plan ise bana “Tabii ki açıkça konuşabiliriz. Sen benim yeğenimsin ve seni her zaman destekleyeceğim.” dedi.